Kolejarze modlili się przy figurze swojej patronki

Kolejarze tradycyjnie wybrali się ogólnopolską pielgrzymką na Jasną Górę, a następnie w kościele pw. św. Józefa w Tczewie odbyła się msza św. w ich intencjach.

Modlitwy wysłuchane na „górze”
- Podczas modlitwy przy kapliczce św. Katarzyny Aleksandryjskiej, którą postawiliśmy trzy lata temu, wspominamy swoich zmarłych kolegów, modlimy się o miejsca pracy i bezpieczne jej wykonywanie – mówi Andrzej Gajewski, naczelnik sekcji Zajączkowo Tczewskie, Zakład Taboru PKP w Gdyni. – Rok temu także modliliśmy się o miejsca pracy i wkrótce przyjęliśmy aż 40 nowych pracowników. Można w to wierzyć lub nie, ale jak widać nasze modlitewne spotkania skutkują tam „na górze”.
W spotkaniu brał udział poseł Jan Kulas oraz dyrektor Zakładu Taboru PKP w Gdyni Andrzej Wasilewski. Modlitwę poprowadził kapelan diecezjalny kolejarzy ks. Jan Ostrowski z Lipusza. Po spotkaniu przy kapliczce dyr. Wasilewski nagrodził wyróżniających się kolejarzy.

Męczennica, którą ścięto w wieku 18 lat
Św. Katarzyna z Aleksandrii (ur. po 282, zm. po 300) – jest patronką nie tylko kolejarzy, ale także filozofów, studentek, bibliotekarzy i kołodziejów. Według tradycji była bogatą i wykształconą chrześcijanką, która przyjęła śluby czystości. Poniosła śmierć męczeńską w wieku 18 lat. Otwarcie krytykowała prześladowania chrześcijan i postępowania cesarza Maksencjusza lub Maksymiana, żonę którego nawróciła na chrześcijaństwo. Wyrok śmierci zapadł po dyspucie religijnej, w której Katarzyna okazała się bieglejsza od 50. mędrców niechrześcijańskich, część z nich nawracając. Niezadowolony z takiego obrotu sprawy cesarz skazał Katarzynę na śmierć po torturach; odstąpiono od łamania kołem po zniszczeniu narzędzia tortur przez anioła i wyrok wykonano przez ścięcie. W Polsce wystawiono ku jej czci ponad 170 budowli sakralnych, a w 1571 r. w Braniewie Regina Protmann założyła zgromadzenie zakonne katarzynek. Kilkadziesiąt miejscowości polskich wywodzi swoją nazwę od imienia Katarzyny. W ikonografii przedstawiana jest w koronie, z palmą męczeństwa w dłoni i kołem do łamania kości (czasem jeszcze z książką i mieczem).