Indie mniej tajemnicze

Zanim goście posilili się paluszkami i słodyczami podczas oglądania obrazów, najpierw wysłuchali opowieści Marka Karczmarzyka, na co dzień adwokata, a tym razem w roli drugiego wcielenia swojej żony. Pan Marek zadbał o szczegóły. Przed publicznością wystąpił w tradycyjnym hinduskim stroju. Miał m.in. shall dupata, hinduską oznakę cnotliwości.

Kasty i klasy
Widownia obejrzała 80 zdjęć wyselekcjonowanych z 400. Oglądaliśmy więc indyjskie słonie, sikhów, świętych mężów i Taj Mahal. To ostatnie trochę od tyłu, bo para ze względów oszczędnościowych i na długą kolejkę zdecydowała się tam nie wchodzić. Ze zdjęć wynikało, że społeczeństwo indyjskie jest mocno podzielone. Widać to zwłaszcza w podziale pociągów na klasy. Wygląd ostatniej od pierwszej to prawdziwa przepaść. Ostatnia klasa ma w ofercie prycze drewniane i zaspawane okna. Trzeba też zaopatrzyć się w kłódki za 1500 rubli.
- Indie to bardzo pruderyjny kraj. Z jednej strony mamy Bollywood, przemysł erotyczny, a z drugiej dziewczyna z chłopakiem nie mogą się publicznie trzymać za ręce – stwierdził podróżnik. – Gdy pozwoliłem młodemu Hindusowi zrobić sobie zdjęcie z Małgorzatą, wnet ustawiła się kolejka coraz bardziej nachalnych i chamskich Hindusów.
Mąż artystki wspomniał też, że dzieci jeżdżą w „dzieciobusach” i chodzą w mundurkach. Różnych w zależności od regionu, z którego pochodzą.
- A więc i tam dotarła myśl edukacyjna Romana Giertycha – rzucił starszy widz z tyłu.
Para w czasie podróży nie skupiała uwagi wyłącznie na „materialnych zabytkach kultury”, ale  wolała pochodzić sobie po leśnych wertepach. Efekt jednego z wojaży był dość brutalny. Po paru godzinach turyści wrócili z poobcieranymi, zakrwawionym nogami, na dodatek pokąsanymi przez owady. Było też tak wilgotno, że wodoszczelny GPS zaparował. Podobno Hindusi dziwili się i mówili, że w tych warunkach wytrzymaliby tylko 1,5 godziny!

Hinduska ceremonia pogrzebowa
- Obserwowaliśmy też ceremonię pogrzebową związaną z paleniem ciała i wysypywaniem prochów do rzeki, Gangesu. Nie każdy może być poddany kremacji. Nie może spłonąć św. mąż, kobieta w ciąży i człowiek ukąszony przez węża. Tych ostatnich ludzi jest paręnaście milionów.
Małgorzata Sienkiewicz-Karczmarzyk określiła technikę swojego malarstwa jako puentylizm (technika impresjonistów). Niektóre z obrazów zgromadzonych na poddaszu CKiS były dość duże. Największy na „oko” miał wymiary nawet 3 na 3m. Obrazy przedstawiały zgodnie z zapowiedziami impresje indyjskie, ale oprócz tego, że motywy indyjskie są wyraźne zaznaczone, jest to raczej malarstwo na pograniczu impresjonizmu i abstrakcji. Bogata kolorystyka, pełna żywych, gorących barw na pewno oddaje charakter Indii.
Niechybnie, po tej wystawie, znajdzie się więcej osób zachęconych do podróżowania do dalekich krajów.