Karta Praw Osób Niepełnosprawnych nie jest przestrzegana

W ostatnich latach w Polsce, a także w samym Tczewie, wiele zmieniło się w postrzeganiu ludzi niepełnosprawnych i ich roli w lokalnych społecznościach.

Kopiujmy dobre wzory
- Jest lepiej, ale nie jest dobrze – uważa Jolanta Jank, radna Rady Powiatu i członkini PSRON. – Mamy coraz więcej miejsc, do których rodzice mogą posyłać swoje niepełnosprawne dzieci, ale wciąż jest dużo do zrobienia, by osiągnąć w tej kwestii standardy i efekty podobne do tych na Zachodzie. Tyle rzeczy kopiujemy stamtąd, przejmijmy też i to, co jest naprawdę korzystne. W Poznaniu podczas ogólnopolskiej konferencji szkół i przedszkoli, w której uczestniczyłam, postanowiono sprawdzić czy Poznań jest przyjazny osobom niepełnosprawnym. Objechano ulice miasta, wkraczano do instytucji, sprawdzając czy są one dostosowane do potrzeb osób chorych, kalekich. Okazało się, że są utrudnienia i bariery, dotyczące m.in. podjazdów do sklepów, na pocztę, zjazdów i parkingów.
Inny problem to fakt, iż często niepełnosprawności nie widać na pierwszy rzut oka.
- Kiedyś - gdy załatwiałem pewną sprawę w urzędzie - pani, która mnie obsługiwała, poprosiła abym w mało istotnej sprawie udał się niemal na ostatnie piętro tego urzędu, co przy moim schorzeniu było barierą nie do przeskoczenia – przyznaje Grzegorz Gajewski, przewodniczący Koła Chorych na Stwardnienie Rozsiane, który sam także cierpi na tę chorobę.

Wiele utrudnień można usunąć
Mimo, że powstaje coraz więcej ułatwień architektonicznych nadal wielu brakuje. Nie chodzi tylko o niepełnosprawnych. W wielu sklepach czy instytucjach kobieta z wózkiem ma trudności by bez problemu skorzystać z danej usługi. W skrajnych przypadkach zabrania się matkom z dzieckiem wstępu do sklepów! Są miejsca przy parku, gdzie słupy stoją bezpośrednio na środku chodnika, w taki sposób, że osoba na wózku inwalidzkim lub matka z dzieckiem nie ma jak przejechać...
- W Urzędzie Miejskim w Tczewie jest platforma, którą po wejściu do budynku od strony dziedzińca można wjechać na wysoki parter, ale w ten sposób niepełnosprawny będzie mógł jedynie oddać dokument do biura podawczego – mówi Alicja Majewska, przewodnicząca PSRON. – Nie chodzi nam o to, by od razu cały urząd obudowywać windami, ale by np. znalazł się pracownik, który będzie skłonny pomóc osobie kalekiej załatwić sprawy, które wymagają skorzystania z wydziałów na wyższych piętrach.
Dodajmy, że w UM do dziś nie pracuje osoba posługująca się językiem migowym.

Potrzebna ludzka życzliwość
Są też problemy całkiem prozaiczne, które wydawałoby się zostały już dawno rozwiązane. Np. przy ul. Gdańskiej mamy tylko jedno miejsce parkingowe dla niepełnosprawnych. Na tczewskim dworcu „aż” trzy i to często zajmowane przez osoby nieuprawnione.
- Liczymy na życzliwość kierowców – dodaje Alicja Majewska. – Niestety, niepełnosprawnym wciąż trudno korzystać z miejsc parkingowych dla nich przeznaczonych. Poza tym tych miejsc, jak i samych parkingów, w ogóle jest mało...
Długo można wymieniać rzeczy, które należałoby poprawić. Często niedowidzący skarżą się, iż numerki autobusowe są słabo widoczne (choć sporządzone zgodne z obowiązującymi przepisami), albo że brakuje odblasków oznaczających koniec i początek schodów. Projektujący zapominają też o dodatkowych podjazdach dla niepełnosprawnych (np. park miejski).
W praktyce zapisy Karty Praw Osób Niepełnosprawnych często pozostają na papierze. Nie ułatwia tego fakt, że karta bardziej nakazuje zachowywanie pewnych standardów, wyznacza pewne kierunki, niż stanowi ścisłe źródło prawa. Mimo to idee w niej zawarte wynikają z podstawowych praw: Konwencji Praw Człowieka i Obywatela oraz Konstytucji RP.

Karta Praw Osób Niepełnosprawnych
„(...) osoby, których sprawność fizyczna, psychiczna lub umysłowa trwale lub okresowo ogranicza lub uniemożliwia życie codzienne, naukę, pracę oraz pełnienie ról społecznych, zgodnie z normami prawnymi i zwyczajowymi mają prawo do niezależnego, samodzielnego i aktywnego życia oraz nie mogą podlegać dyskryminacji.
Punkt 8 karty mówi o prawie do życia w środowisku wolnym od barier: ● dostępu do urzędów, punktów wyborczych i obiektów użyteczności publicznej, ● swobodnego przemieszczania się i powszechnego korzystania ze środków transportu, ● dostępu do informacji, ● możliwości komunikacji międzyludzkiej.