Senator Tomasz Grąbczewski, zwolennik dynastii saskiej

Jako reprezentant średniej szlachty w 1726 r. występuje w dokumentach jako podczaszy mielnicki.

Głosował na Augusta III
Bardzo szybko piął się po szczeblach kariery. Wkrótce objął tytuł grodzkiego pisarza pomorskiego, następnie podwojewodziego malborskiego, a od 1730 r. był już pomorskim pisarzem ziemskim. Dokładnie w tym samym roku został po raz pierwszy wybrany posłem z powiatu tczewskiego. 11 grudnia 1730 r. Grąbczewskiego mianowano marszałkiem sejmiku elekcyjnego, który zebrał się w Kościerzynie.
W czasie bezkrólewia, w okresie 1733 – 34, stał po stronie dynastii saskiej. Wtedy to dał się poznać jako jeden z najbardziej aktywnych polityków pomorskich. Wziął udział w sejmiku w Starogardzie Gdańskim i w Malborku. Został posłem na sejm konwokacyjny z powiatu tczewskiego. Zgodnie ze swoimi przekonaniami podczas sejmu elekcyjnego głosował na Augusta III. Po objęciu przez tego króla władzy w Polsce został mianowany komisarzem do spraw dostaw i taryf podatkowych. Za swoją postawę szlachta rekomendowała go do wielu urzędów, jak i królewszczyzn, czyli nadań ziemskich.

Najważniejsza cecha - zmysł polityczny
W 1738 r. został miecznikiem obszarów pruskich. Przez szereg lat pełnił bardzo wiele funkcji. Te, które były związane z ziemią tczewską, to np. komisarz starostwa gniewskiego. Za jego sprawą usypano m.in. wały przeciwpowodziowe w tamtych okolicach.
Chociaż był tylko średniozamożnym szlachcicem, dzięki zmysłowi politycznego doczekał się godności senatorskiej. Związanie się z dworem królewskim zaowocowało nadaniem królewszczyzn w 1738 r. Były to ziemie w okolicach Wejherowa, Malborka i Gniewu. Jednakże największą część jego majątku stanowiło siedem wsi w powiecie tczewskim.

Na podstawie: Słownik Biograficzny Pomorza Nadwiślańskiego, t. 2, pod red. Z. Nowaka, Gdańsk 1994.