Załoga kapitana Sodkiewicza dopłynęła do wioski Kundag Tenda, miejsca w które jak do tej pory nie dotarła jeszcze żadna Polska jednostka. W czasie podróży w górę rzeki załoga jachtu Nashachata II odwiedziła sześć wiosek z czego tylko dwie pierwsze o charakterze turystycznym. Potem atmosfera gwałtownie się zmieniła.
Wraz z ustępowaniem namorzynowych i zmniejszaniem zasolenia wody w rzece ziemie stawały się coraz bardziej żyzne, wioski całkowicie pozbawione najmniejszych śladów cywilizacji, a chęć zarobienia na turystach zastąpiła ciekawość człowieka z innej kultury. Prośby o pieniądze zastąpiły nieśmiałe pytania o leki. Wioski pozbawione były prądu, woda czerpana była z jednej studni, o która dbało całe społeczeństwo. Dzieci w krytej trzciną szkole, w której dorosły mężczyzna musiał się schylać wpół zamiast stołków miały plastikowe karnistry leżące na klepisku, a za całe wyposażenie służyła niewielka tablica. Kobiety ręcznie łuskały ryż w drewnianych kadziach, a kiedy zgasły światła ostatnich palenisk służących do gotowania na powietrzu przed chatami, zapadała całkowita ciemność. Jak wspomina kapitan Sodkiewicz:
– Członek starszyzny wioski zapytał jednego z naszych załogantów: „Co wy tu robicie? My nie mamy pieniędzy, nic od was nie kupimy. Jesteście turystami? Jak to przyjechaliście turystycznie, po co? – pytał pełen zdziwienia. W trakcie całej podróży załoga nie napotkała ani jednego statku handlowego, turystycznego. Nie było także innych jachtów. Z rzeki korzystają jedynie lokalni rybacy w smukłych pirogach napędzanych szybkimi pociągnięciami drewnianych pagajów.
Rzeka Gambia wywarła na całej załodze jachtu Nashachata wielkie wrażenie. Wracali niechętnie i z niedosytem oczekując na kolejne wyprawy w głąb czarnego lądu.
Napisz komentarz
Komentarze