Mennica księcia Sambora II powstała na terenie zamku książęcego w Tczewie, zapewne po 1250 r.

Cztery typu brakteatów

Według aktu potwierdzającego lokalizację Tczewa, rada miejska kontrolowała jakość wytwarzanych w niej monet, ale książę zachowywał nad nią swoje zwierzchnictwo. Było to dobre rozwiązanie, które pozwalało na utrzymanie jakości tczewskich denarów, które były znacznie lepsze od wytwarzanych w tym czasie denarów gdańskich. Mennica wytwarzała monety z cienkiej, srebrnej blaszki, tzw. brakteaty. Używano do tego jednego tłoka i miękkiej podkładki. Na wszystkich z nich widniał gryf, herb Sambora II. Charakteryzowały się one tym, że były wypukłe i wizerunek gryfa był widoczny tylko z jednej strony - rewers monety stanowił negatyw stempla.

Dotychczas odnaleziono cztery typu brakteatów Sambora II: ● z gryfem w pierścieniu zwróconym w prawo, ● z gryfem w pierścieniu zwróconym w lewo, ● z gryfem w tarczy trójkątnej, ● z samym torsem gryfa umieszczonym w tarczy.

Herman i Gerhard

Każdorazowo zmiana wizerunku na monecie była spowodowana chęcią zwiększania dochodów księcia, ponieważ przy każdej z nich zmniejszano nieco wagę brakteatu, zachowując tę samą wartość nominalną. Pozwalało to księciu wypuścić większą ilość monet z tej samej co poprzednio ilości srebra.

Mennica nie mogła funkcjonować bez mistrzów zajmujących się wytwarzaniem monet. Znamy z imienia dwóch tczewskich mincerzy: Hermana i pojawiającego się w dokumentach od 1305 r. Gerharda. Szczególnie pierwszy z nich cieszył się wielkim poważaniem, zarówno Sambora II, jak i władającego po nim Tczewem Mściwoja II, który nie tylko potwierdził nadanie ziemi przez poprzedniego księcia, ale obdarował go wsią Brzuśce.

Brakteaty z wizerunkiem gryfa bito w latach 1250 -1271, potem zostały wyparte przez symbole lwa i orła, którego używał Mściwój II. Mennica funkcjonowała jeszcze przez kilkadziesiąt lat, możliwe że do czasu zajęcia miasta przez zakon Krzyżacki w 1308 r., kiedy to prawdopodobnie spłonęła razem z zamkiem.