"Z pomaganiem mi do twarzy" zwycięskie prace Międzyszkolnego Konkursu Literackiego

 I miejsce: Przemysław Pałubicki kl. V d SP 10 Tczew, nauczyciel: Hanna Brange

"Z pomaganiem mi do twarzy"

Był piękny wiosenny poranek. Postanowiłem sobie, że odwiedzę babcię na wsi. Pociąg odjeżdżał o godzinie 9.20. Pospiesznie spakowałem rzeczy i poszedłem na dworzec. W drodze zauważyłem człowieka, który nie miał ręki. Miał kłopoty z niesieniem bagażu. Szybko podszedłem do niego i zaproponowałem mu pomoc. Podróżny chętnie przyjął moją propozycję. Bez wahania pozwolił wziąć swój bagaż i podszedł do kasy biletowej. Obaj kupiliśmy bilety. Okazało się, ze nieznajomy jechał tym samym pociągiem co ja.

Poszliśmy na peron. Przyjechał pociąg. Razem z nieznajomym wsiedliśmy do niego. Wniosłem mu jego bagaż. Usiedliśmy obok siebie. Nieznajomy opowiadał mi o swoich zabawach z lat dziecinnych. Czas minął nam szybko.

Dotarłem do stacji, na której chciałem wysiąść. Pożegnałem nieznajomego. Byłem zadowolony i uszczęśliwiony, ze nie czułem ciężaru walizki nieznajomego, kiedy mu pomagałem.

Pędziłem jak na skrzydłach do babci. Opowiadałem jej o swojej przygodzie. Cieszyłem się, ze pomogłem starszemu, niepełnosprawnemu człowiekowi.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
II miejsce:  Patryk Górczyński kl. VI a Szkoła Podstawowa nr 65 w Gdańsku, nauczyciel: Anna Marchlewska.

Kochany kuzynie!

W ostatnim liście wspomniałeś, jak pomogłeś swojemu młodszemu koledze odrobić lekcje. To bardzo szlachetne i ważne, żeby pomagać potrzebującym.

Pochwalę ci się, że ja także pomagam, kiedy tylko mam taką możliwość. Jak wiesz mieszkam na Starówce. Tu większość ludzi, którzy mieszkają są osobami starszymi, schorowanymi, samotnymi. I choć nauka zajmuje mi dużo czasu i wysiłku to codziennie pomagam moim sąsiadom. Pani Lubie, która mieszka na tym samym piętrze co my, robię zakupy. Najczęściej w aptece, tyle leków musi zażywać. Pani Antosi wyrzucam śmieci, ona sama nie może chodzić, a dzieci rzadko ją odwiedzają. Każdy ma ważniejsze sprawy. Panu architektowi (tak go nazywam, bo nie znam jego imienia) pomagam dokarmiać koty. Na naszym podwórku mieszka kilkanaście kotów! Na Starówce koty są pod ochroną. Kiedyś jakiś pan ustanowił takie prawo, bo koty przepędzały myszy, które harcowały po tutejszych spichlerzach. Do dziś nikt tego prawa nie zmienił. Dlatego dbamy o „nasze” koty dając im jeść, a ostatniej jesieni nawet zbudowaliśmy dla nich domek w ogródku pod kamienicą, by miały gdzie zimą mieszkać. Pomagam też gołębiom. Jest ich tu mnóstwo. Codziennie karmię je chlebem, który został z poprzedniego dnia. Nie wyrzucamy chleba, bo pamiętamy o głodujących dzieciach w Afryce. Możemy nim za to karmić gołębie. Najwięcej jednak pomagam mamie, choć szczerze czasem nie mam ochoty, bo jestem zmęczony tym pomaganiem. Jak wiesz mój młodszy brat ma autyzm i mama musiała zrezygnować z pracy i studiów, by się nim zająć. Musi codziennie przez osiem godzin przeprowadzać z nim terapię. Ma mało czasu na resztę zajęć, a dla siebie to już w ogóle. Dlatego staram się mamę odciążyć od zajęć, które ja mogę sam wykonać. Sprzątam już nie tylko swój pokój, ale i pokój mamy, a ostatnio nawet pozmywałem naczynia. Pomagam też robić zakupy i coraz więcej pomagam przy terapii brata. Mój mały braciszek mimo trzech lat cały czas nie mówi, ale ostatnio jak pomagałem mamie przy terapii, powtórzył po mnie moje imię. Łzy szczęścia napłynęły mi do oczu. To pierwsze słowo jakie po kimś wymówił i to moje imię! Bardzo się cieszyłem, a wtedy mama na mnie spojrzała i powiedziała: „Do twarzy Ci z pomaganiem”. Wtedy zrozumiałem ile pomaganie innym daje nam samym.

Od tego czasu, gdy ktoś mnie chwali i dziękuje za okazana pomoc mówię: „Nie ma za co. Z pomaganiem mi do twarzy”.

Pozdrawiam Cię kuzynie serdecznie i cieszę się, że mamy możliwość pomagania innym. Napisz mi proszę komu jeszcze udało Ci się pomóc.

Twój kuzyn

Patryk